Voorgaande columns: (1) Voorstellen: Jolanda en Guusje (2) Boe! Guus hoort spoken (3) Steigeren leren (4) Kleintjes in Grand-Prix (5) Guus denkt koe (6) Guus is bewust (7) Ethologische dressuur (8) Guus is een mysterie

 

 

 

         

                                           Guus is een mysterie

 

                                                    

(8) Guus is een mysterie   Niemand weet waar Guus geboren is en wie zijn ouders zijn. Hij is, voordat hij van mij was, als manegepony gekocht op een paardenmarkt. Toen Guus als manegepony werkte op een ponykamp heb ik hem gekocht. Ik was op slag verliefd op deze vreemde eend. Hij stond als een sneeuwwitje tussen de Haflingers en (brunblakk) Fjorden. Hij had geen papieren. Ik heb hem eerst laten keuren door een veearts en zijn leeftijd werd geschat naar zijn gebit. Lange tijd zeiden veel mensen dat Guus geen echte fjord was omdat hij geen zwart tussen de manen had. Een kruising met een Haflinger werd en word nog steeds vaak geroepen door onwetenden. Maar hij heeft wel degelijk een heel duidelijke streep door zijn manen en staart, maar die is alleen niet zwart, maar rood. Toen ik Guus een tijdje had, is hij ingeschreven bij het Fjordenstamboek. Ik kwam er al snel achter dat er meer ‘Guusjes’ waren die als 2 druppels water op mijn Guus leken en waarvan beide ouders goedgekeurde raszuivere fjorden waren. Ook al weet ik Guusjes ouders niet, Guus is een echte Fjord. Hij heeft gewoon een wat minder voorkomende kleur. Fjorden komen in verschillende kleuren voor en Guus heeft de kleur “rodblakk”. Vaak is de aalstreep bij deze kleur nog nauwelijks te zien. Guus daarentegen heeft een hele duidelijke. Maar ik maak er niet zo veel gebruik van, want ik knip zijn manen niet in een boog. Ik laat zijn manen lang. Alleen het stukje waar zijn hoofdstel zit wordt geknipt. Toen Guus hoge ogen begon te gooien in het Z2 dressuur kreeg hij steeds meer aandacht. Guus viel altijd al een beetje op door zijn ongewone uiterlijk, maar nu helemaal. Hij mocht zelfs op de cover staan van het fjordentijdschrift in Noorwegen. Dat was een hele ere voor Guus om een cover te sieren uit het land van herkomst van zijn ras. In Noorwegen zijn er ook goedgekeurde dekhengsten met de kleur van Guus. Ze wilden daar graag weten wat Guusjes afstamming nou was. In Noorwegen hebben ze contact gezocht met het Duitse fjordenstamboek in de hoop meer te weten te komen over mijn bijzondere wees. Helaas zonder resultaat… Guus blijft een mysterie. Kon hij maar praten.   Jolanda Adelaar www.superguus.com   Hieronder foto’s van Guusjes rode aalstreep door manen en staart…mooi he!     Guusjes manen en staart

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                 

                                               Ethologische dressuur

 

 

Foto: "Bah, wat stinken die voeten van Jolanda!" (7) Ethologische dressuur: liefde, begrip en vrijheid. "Een fjord die in de subtop dressuur loopt? Hoe is dat mogelijk!" Veel mensen vinden het knap als een fjord in de hogere dressuur loopt omdat ze het voorheen als bijna onmogelijk beschouwden dat een fjord dat niveau kan behalen in vergelijking met andere paardenrassen. Hoe kan een fjord, een boerenknol, een trekpaard, Z2 of hoger lopen? "Hoe krijg je het voor elkaar Jolanda?" vragen mensen me vaak. Ik vind het altijd een beetje vreemd als mensen me dit vragen, omdat je een fjord op dezelfde manier hoog in de dressuur rijdt als een 'gewoon' paard; gewoon door te oefenen hahaha ;-) Er bestaan geen wondermiddeltjes voor het 'fjordrijden'. In zulke vragen klinkt het bijna alsof je een fjord alleen maar in het Z kunt rijden als je het op een andere manier doet dan met een lichtvoetig paard. Er wordt dan al snel gesuggereerd dat je bij het op hoog niveau rijden van een fjord radicale hulpmiddelen nodig hebt, dat je ze speciale voedingssupplementen moet geven of dat je zelf flinke spierballen moet hebben om een fjord zo ver te kunnen krijgen. Het laatste waar ik het van moet hebben zijn mijn spierballen. Ik weeg krapweg 48 kilo, heb dunne sprietarmpjes en Guus zou me zo kunnen wegblazen als ik de uitdaging der fysieke kracht zou aangaan. Hulpteugels of speciale voedingssupplementen daar heb ik een hekel aan. Sorry als ik hiermee mensen beledig, maar ik hou gewoon niet van al die poespas. Dressuur rijden heeft absoluut niets met fysieke kracht te maken. Het is een samenwerking tussen mens en dier. Ik bereik veel met Guus omdat ik me probeer te verplaatsen in de denkwijze van Guus. Vanuit daar leer ik hem nieuwe oefeningen aan en weet ik hoe ik hem het beste kan duidelijk maken wat ik van hem verwacht. Ik laat veel aan Guus zelf over en als ik iets wil stimuleren dan beloon ik dit. Het belangrijkste is dat je plezier hebt in wat je doet met je paard. Als Guus plezier heeft, heb ik ook plezier…behalve dan als Guus in een blije bui met vier benen de lucht in gaat en ik er boven op zit… Ik hoor wel eens dat een fjord stugger zou zijn en daardoor moeilijker aan de teugel te rijden is. Bij Guus heb ik daar nooit wat van gemerkt. Hij loopt zelfs al met een halster met 2 halstertouwen keurig aan de teugel als ik een ophouding via het halstertouw geef. Wat ik wel weet is dat fjorden die aangespannen lopen meestal met een wat zwaarder bit worden betuigd. Vaak staan ze voor de wagen met een stang-achtig bit, dus dan voelt een licht trensbitje voor het rijden onder het zadel misschien aan alsof je fjord wat stugger is. Vooroordelen dus dat alle fjorden stugger zijn. Fjorden kunnen net zo gevoelig in de mond zijn als ieder ander paard en de ruiterhand heeft hierin de grootste verantwoording. Iedere ruiter traint zijn paard anders. Je rijdt op de manier die het beste bij jou en je paard past. Ik train Guus thuis het liefst zonder zadel en hoofdstel. Gewoon in mijn spijkerbroek zonder gedoe. Ik train voornamelijk volgens de "ethologische dressuur", maar ik hou er niet van om er een chique klinkend naamkaartje aan te geven. Ik doe het gewoon op mijn eigen manier; ik benader Guus als individu en mijn belangrijkste streven is dat Guus en ik plezier hebben in wat we doen. Ethologie is gedragsbiologie. Door het gedrag van een dier te begrijpen, weet je hoe een dier reageert bij het trainen en hoe hij het beste nieuwe dingen aanleert. Ik zit jullie nu wel trots te vertellen dat ik thuis het liefst zonder zadel en hoofdstel train, maar op shows ben ik niet zo stoer… Door het kabaal, spotlights etc. die op evenementen aanwezig zijn, kan Guus anders reageren. Eigenlijk zou ik het gewoon moeten doen, maar ik ben veel te bang dat ik er voor het oog van honderden mensen af val en ik ben dan ook blij dat er een zadel en een hoofdstel is waar ik houvast aan heb als Guus opzij springt of een flinke bokkesprong maakt tijdens de ere ronde. Ik ben niet zo'n held op het paard om eerlijk te zijn. Gek genoeg kijkt Guus toch tegen me op ;-) Jolanda Adelaar www.superguus.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

                                           Guus is bewust

 

                                                    

(6) Guus is bewust   Guus kijkt vaak omhoog. Niet uit angst, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Je kunt hierdoor goed zijn oogwit zien. Niet alle paarden hebben oogwit. Veel paarden hebben gewoon donker bruine ogen. Ogen zijn de spiegel van de ziel. Een menselijk oog heeft oogwit waardoor we goed kunnen zien waar iemand naar kijkt. De mens is dan ook zeer sterk ontwikkeld op communicatie. Guus heeft ook oogwit. Door dat kleine beetje oogwit krijgt hij veel expressie in zijn gezicht. Wat ik bij honden wel vaak zie en bij paarden minder, is dat ze je in de ogen aan kijken. Paarden zoeken minder snel oogcontact omdat een paard een prooidier is. Hierdoor is hun oog ingesteld om voorwerpen, zoals roofdieren, in de verte te zien aankomen. De ooglens van een mens past zich sneller aan om dingen van dicht bij te zien dan die van een paard. Een paard ziet een mens daarom meer in zijn geheel, hij kijkt naar de gehele houding van het lichaam en zoekt minder het detail op zoals je ogen. Al kom ik ook paarden tegen die wel de gewoonte hebben om je in de ogen aan kijken. Zoals Guus bijvoorbeeld. Dit wijst ook op een bepaalde communicatieve intelligentie die bij sommige dieren goed ontwikkeld is. Mensen onderschatten vaak hoe bewust en intelligent een dier is. De mens voelt zich superieur en een dier is niets meer dan een wezen dat enkel instinctief zijn handelingen maakt. Ik vind dat een dier ook gewoon een ziel heeft. Een paard heeft gelukkig de titel edel dier gekregen van de mensheid, maar er zijn wel meer diersoorten die de titel ‘edel’ verdienen vind ik ;-) Guus is zich zeer bewust van zijn omgeving. Hij is dan ook niet de makkelijkste pony om op te rijden. Hij weet precies wat hij wel en niet wil. Edele Guus is vreselijk eigenwijs en hij doet alleen waar hij zin in heeft. Hij leert ontzettend snel. Hij is heel leergierig en hij vind het leuk om nieuwe dingen te leren. Als je Guus niets te doen geeft tijdens een training gaat hij zelf dingen verzinnen. Dit wordt vaak als lastig gezien, maar ik vind Guus gewoon heel creatief. Guus is een van de weinige paarden die zindelijk is, hij kan deuren openmaken en als hij op stal staat drukt hij het lichtknopje van zijn stal aan als hij iets nodig heeft. En ja, als hij tevreden is doet hij zelf zijn lichtknopje weer uit. Als je niet kan praten maak je de dingen op een andere manier duidelijk.   Jolanda Adelaar   www.superguus.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                

                                                        Guus denkt koe

 

 

(5) Guus denkt koe. Zoals je ziet op de foto; ik heb mijn paard ingeruild voor een koe… Nee hoor, grapje! Als 13 jarig meisje sprong ik op de fiets om op zoek te gaan naar een wei voor Guusje. Ik mocht Guusje hebben van mijn ouders als ik een weitje kon vinden waar hij kon staan. Voor 60 gulden per maand vond ik een wei voor Guus: tussen de koeien! Hier reed ik elke dag met Guus. Het was een heerlijke tijd; Soms sliep ik in een tent in Guusjes wei samen met een vriendin. S’morgens, als ik de tent open ritste, kwam Guusjes hoofd nieuwsgierig naar binnen kijken. Als het erg warm was in de zomer, galoppeerde ik met Guus zonder zadel onder de watersproeiers door die de boer tegen de avond aan zette in de wei, om af te koelen. Ook hielp ik af en toe samen met Guus als ‘cowboy’ de koeien naar de volgende wei te verplaatsen. Om de weiden gezond te houden wissel je af met de weiden. Elke grazer draagt wormen, maar de wormsoorten verschillen per diersoort. Een wormsoort die bijvoorbeeld een koe draagt en waar een koe geen last van heeft, kan voor een paard weer wel voor last zorgen. Dit is een rede waarom je niet vaak koeien, paarden, ezels etc door elkaar in de zelfde wei ziet staan. Ezels bijvoorbeeld zijn vaak dragers van longwormen. Hier heeft een ezel geen last van, maar een paard wel. Een paard en een ezel samen in de zelfde wei is dus niet verstandig. Sociaal kan het meestal heel goed. Guus was altijd helemaal in zijn nopjes tussen de koeien; hij was de baas. De koeien hadden echt respect voor baas Guus. Waar Guus ging gingen de koeien. Guus had dan ook een beetje het gedrag van een koe overgenomen. Klink misschien een beetje raar, maar Guus toonde soms echt typisch koeiengedrag. Als Guus met andere paarden in de wei staat wordt hij minder goed geaccepteerd dan als hij bij koeien staat. Bij paarden word hij meteen op zijn nummer gezet en staat hij in de laagste rang in de kudde. Maar bij de koeien heeft Guus de hoogste rang. Tegenwoordig staat Guus niet meer tussen de koeien, maar als hij een koe ziet reageert hij nog steeds alsof hij een soortgenoot tegen komt. Ik moet toe geven dat ik zelf ook een grote liefde heb voor koeien. Ik vind het, net als paarden, prachtige dieren. Op een show kwam ik een keer een meisje tegen die een koe onder het zadel reed. Ik mocht ook even op haar koe, Inge, rijden en ik vond het echt super gaaf! Een koe heeft gewoon een stap, draf en galop net als een paard. Wat wel wennen is, is dat de nek een stuk lager zit dan bij dat van een paard. Ik vond het rijden van een koe dan ook beter vergelijkbaar met dat van een kameel. Het baasje van de koe verzorgde haar koe heel erg goed en ik vond haar echt heel erg cool: "Kom op Jo, rijd Inge maar even naar de Z voor me" zei ze voor de grap en daar ging ik angstig in een uitgestrekte draf met een koe...vond het eerlijk gezegd ook wel een beetje eng hoor, om op een koe te rijden. Voorlopig rij ik dus alleen maar Z met een fjord ;-) Hieronder een foto ervan: Groetjes Jolanda en Guus www.superguus.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

                                          Kleintjes in Grand-Prix

 

(4) Kleintjes in Grand-Prix   De regels voor de minimale stokmaat voor de Nederlandse Subtop-dressuur zijn veranderd en dit werd tijd. Nederland is namelijk het enige land met een categorie E-pony’s. Deze categorie is er ooit gekomen omdat Nederlandse kinderen steeds langer worden zegt het KNHS. Had ik even pech: ik ben allochtoon en heb de gemiddelde lengte van een Italiaan ;-) In andere landen bestaat de term E-pony helemaal niet en zijn deze ‘pony’s’ gewoon paard. Om in Nederland deel te nemen aan de klassen boven het Z2 moet je een paard hebben. In Nederland mag je pas van een paard spreken als deze 1.57m is, daaronder is het een pony. Het was echt belachelijk als je nagaat dat je in het buitenland wel door mag rijden naar de hoogste klassen met een paard/pony (ik weet even niet hoe ik het moet noemen), maar in ons progressieve Nederland mocht het niet. Gelukkig heeft Nederland nu ook de minimale stokmaat van een paard in de subtop die ook in andere landen word toepast: 1.48.1m. Ik had jaren geleden al door kunnen stromen naar ZZ-licht, maar dit mocht niet vanwege die stokmaat regeling in Nederland. Mijn fjord Guus is 1.50m en was in het Z2 ruimvoldoende startgerechtigd voor het ZZ-licht. We hebben inmiddels de overstap gemaakt. Guus is de eerste fjord in Nederland die op dit niveau uitkomt. Ik vraag me af of er in Nederland al haflingers zijn die ook ZZ-licht zijn getart? Lijkt me erg leuk om te horen. Ik zag mezelf met Guus op de startlijst van het ZZ licht staan met als enige een lege opening bij “vader paard”. Guus reed als afstammingloos paard tussen de Partout, Cocktail, Ferro en andere dressuur afstammelingen. Voorlopig is Guus de enige fjord in de Nederlandse subtop-dressuur. Ik hoop dat er steeds meer fjorden en haflingers doorstromen naar ZZ licht zodat ik me niet meer zo anders voel in deze klasse...en omdat er nog steeds jury's overtuigd zijn dat fjorden en andere kleine koudbloedrassen niet thuis horen in de dressuursport. Ik heb dus versterking nodig! Meer fjorden, haflingers in de subtop! In Nederland zijn er al heel wat fjorden, haflingers en andere kleine koudbloedrassen die het Z2 hebben bereikt. Ik reed in de zomer een keer een Z2 wedstrijd toen het erg warm was. Er waren veel ruiters die zich hadden afgemeld. Er waren uiteindelijk maar 5 deelnemers in het Z2 dressuur. 3 daarvan waren KWPN’rs en 2 daarvan waren fjorden. Dat zegt toch wel iets dat bijna de helft van de startlijst gevuld is met fjord ;-) Helaas hebben veel juryleden een ideaal beeld van hoe een dressuurpaard er uit zou moeten zien en als een paard buiten dat beeld valt vinden ze hem niet geschikt punt. Dit is bevooroordeling en discriminatie. Dingen waar ik absoluut tegen ben. Het is dat het hier over paarden gaat, maar stel je voor dat er jury's zouden zijn die alleen ruiters willen zien met blond haar en blauwe ogen en dat ze iedereen die dat niet heeft, ongeschikt vinden. Dan is het een ander verhaal... Ieder paard met de juiste karakter eigenschappen kan naar Grand-Prix niveau gereden worden door een ruiter met genoeg doorzetting vermogen. Het ligt aan de combinatie van ruiter en paard, niet het ras, de stamboom, het prijskaartje en al die onzin. Het klinkt misschien heel cliché, maar het draait allemaal om de binnenkant en dit is met alles in het leven...althans dat vind ik. In Amerika denken ze gelukkig minder bekrompen in de hogere dressuursport. Daar zijn er al fjorden en andere kleine koudbloed rassen die Grand-Prix rijden. Fjorden kunnen het allemaal, maar daar heb ik nooit aan getwijfeld ;-)   Jolanda Adelaar                  www.superguus.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                

                                                                    Steigeren leren 

 

(3) Steigeren leren   Bij het publiek is de pesade, het laten steigeren, van het paard vaak een favoriet showonderdeel omdat het er spectaculair uit ziet. Helaas zie ik dat veel ruiters de pesade op een verkeerde manier aanleren. Althans, ik vind dat. Met een zweep onder de neus wordt het paard opgejut en gedwongen om te steigeren. Het is gewoonweg het opwekken van angst waardoor het paard gaat steigeren uit verdediging. Vanaf daar werken ze de oefening verder uit om het op shows op commando te tonen. Ik zie deze techniek ook vaak in het circus. Ik vind het verkeerd om een oefening aan je paard te leren die gekoppeld is aan een verdedigingsangst naar zijn trainer. Zo is een oefening als de pesade ook helemaal niet bedoeld. De pesade is een van de gerespecteerde oefeningen uit de hogeschool en horen helemaal niet op deze manier aangeleerd te worden. Alle hogeschool oefeningen zijn gebaseerd op het op de achterhand brengen van het paard. Een paard dat goed op de achterhand loopt is van voren licht en heeft een correcte hoofdhals houding. Vanuit deze basis kan er naar een verzameling toegewerkt worden zonder impuls te verliezen. Bij de verzameling daalt de achterhand. Het woord “verzamelen” zegt het eigenlijk allemaal, het paard verzameld zijn lichaam bij elkaar en word meer compact. Veel mensen denken dat de piaf, de draf op de plaats, de uiterste vorm van verzameling is, maar er zijn verzamelingen die nog verder gaan. De verzameling die nog verder gaat dan de piaf stopt met bewegen. Het paard staat stil, maar de verzameling, daling van de achterhand en de compactheid, blijft: Dit is de levade. Het paard gaat als het ware zitten in een levade. Vaak word er aan mij gevraagd hoe ik het steigeren heb aangeleerd. Ik vind niet dat elke oefening bij elk paard het zelfde moet worden aangeleerd. Je past je aan, aan je paard. Guusje beheerst de Spaanse pas. Bij de Spaanse pas tilt het paard zijn voorbenen om de beurt hoog op. Als je paard deze oefening goed beheerst kun je hem vragen om de Spaanse pas met 2 benen tegelijk te doen waardoor het dus met beide voorbenen los komt van de grond. Guus kon al de piaf voor ik hem de pesade ging aanleren, waardoor ik, het verzamelen, het dalen van de achterhand, al goed onder controle had en Guus van voren makkelijk licht werd. Door een combinatie van de piaf en Spaanse pas met 2 benen tegelijk begon Guus te begrijpen wat ik nou precies van hem wilde. Bij het begin van het leren van een nieuwe oefening is het altijd een beetje wikken en wegen tot het paard door heeft wat je van hem wilt. Één vaste goede methode om een bepaalde oefening aan te leren is er niet, omdat je je aanpast aan het paard. Wat ik wel belangrijk vind is dat het paard het op een eerlijke manier leert.   Guus en ik aan het steigeren:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

                                         Boe! Guus hoort spoken

 

(2) Boe!Zoals ik al in een eerdere column vertelde, heeft mijn paard, Guus, een ‘apart’ karakter. Guus heeft bijvoorbeeld een vreselijke hekel aan Shetlanders. Als hij hier toe de kans zou krijgen eet hij ze op… Van paardenveulens word Guus juist weer erg opgewonden…’opgewonden’ op een niet al te fatsoenlijke manier. Ik zal over Guusjes veulenfantasieën dan ook maar geen column schrijven… Naast Guusjes vreemde voorkeuren, heeft hij ook angsten. Over één van Guusjes angsten zal ik jullie dan ook iets vertellen en uitleggen hoe ik dit heb opgelost.   Guus en ik stalen altijd de show of ik dat nou wilde of niet… Guus vloog vaak letterlijk de showring door, liet me alle hoeken van de bak zien en ik ben tot op de dag van vandaag erg dankbaar dat ik er nooit ben afgevallen voor de neus van het publiek. Het leverde de nodige discussies op: “Knap hoor dat ze Z2 rijd met een fjord…maar wat heeft die Guus een temperament zeg, hoe heeft ze het in vredesnaam voor elkaar gekregen met dat beest.” Een keer deed ik met Guus mee aan een show met een fanfare in de showring. In de fanfare waren oorverdovende trommels, trompetten etc…nou Guus hield het niet meer en sinds dien kan Guus nog maar weinig geluid hebben zonder er van te schrikken. Op wedstrijd is Guus braaf, maar op een show is er altijd harde muziek en applaus, dus Guusjes angst voor harde geluiden werd een groot probleem met shows rijden. Totdat een springruiter tegen me zei “waarom doe je hem geen vliegennetje op zoals wij, dan heeft hij niet zo’n last van het geluid.” Ik probeerde het vliegennetje uit tijdens een show en ja; het loste al Guusjes angsten in de showring op. Ik kon weer dressuur laten zien met Guus in plaats van een gevecht tegen het schrikken. Guus houd niet van harde muziek en ik kan me dat ook goed voorstellen. In de natuur betekend een hard geluid ‘gevaar!’. Paarden moeten nou eenmaal in een mensenwereld leven en deze wereld bestaat uit geasfalteerde wegen en harde geluiden. Een vliegennetje past natuurlijk niet bij de dressuurlook, maar waarom zou je een paard moeten forceren door zonder te rijden? Waarom moet het paard zich altijd aanpassen aan de mens als het zo simpel is om het voor het paard makkelijker te maken. Door een simpel vliegennetje is de wereld van Guus een stuk paardvriendelijker en vind hij shows rijden niet meer eng.   Foto van Guus met zijn geliefde vliegennetje:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                

                                                        Voorstellen: Jolanda en Guusje 

 

 

(1) Voorstellen: Jolanda en Guusje Hallo allemaal! Ik vind het ontzettend leuk dat paardentips me heeft gevraagd voor hen te schrijven en ik hoop dat jullie het een beetje interessant vinden wat ik jullie allemaal ga vertellen ;-) Allereerst zal ik me even kort voorstellen: mijn naam is Jolanda Adelaar en mijn paard heet Guusje. Guusje is een fjordenpaard met de kleur rodblakke en ik rijd met hem Z2 dressuur bij de paarden met meer dan 20 winstpunten. Binnenkort zal ik de eerste ruiter in Nederland zijn die met een fjord in de Subtop-dressuur gaat rijden. Guus en ik gaan namelijk ZZ-licht starten. Voor sommige mensen is op hoog niveau wedstrijd rijden met een fjord een opmerkelijke prestatie omdat fjorden zijn gefokt voor trekwerk en voornamelijk recreatief worden gebruikt. Ik heb er eerlijk gezegd nooit zo bij stil gestaan dat ik met “een fjord” wedstrijden ging rijden. Ik reed gewoon mijn wedstrijden zoals elke andere ruiter op een ponyclub dat doet. Ik deed met Guus mee aan alle disciplines o.z.: dressuur, springen, sgw, 4 tal enz. Guus wint niet door zijn atletische vermogens, maar door zijn goede karakter...althans als Guus geen gekke bui heeft. Guus is namelijk niet het makkelijkste paard, maar dat maakt Guus juist zo vreselijk leuk. In een volgende column zal ik jullie meer vertellen over Guusjes ‘aparte’ karakter. Toen ik met Guus kringkampioen werd in het Z2 dressuur en mensen daar zo verbaast op reageerden “Met een fjord???” drong het ook tot mij door dat deze prestatie vrijwel uniek was met een fjord. Guus en ik werden steeds vaker gevraagd voor het geven van demonstraties en deze demonstraties zijn inmiddels uitgegroeid tot echte shownummers. Zo werden we ook gevraagd om een show te geven op de FEI World Cup dressage. Guus en ik reden daar tussen de absolute wereldtop van de dressuur. We deden dan wel niet mee aan de wedstrijd, maar ik kon wel aan meer dan 5000 man dressuurpubliek laten zien dat ook een fjord, de moeilijkste oefeningen uit de Grand-Prix dressuur, piaf en passage, beheerst. Door de ponystokmaat van een fjordenpaard mogen fjorden helaas geen Grand-Prix rijden. Gelukkig is de minimale stokmaat voor de nationale dressuur inmiddels veranderd en nu kunnen Guus en ik doorstromen naar het ZZ-Licht. In 2006 heb ik mijn eerste boek geschreven over mijn leven met Guus. Willen jullie meer weten over mij en Guus? Kijk dan op: www.superguus.com   Jolanda Adelaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

www.paardentips.com